دو باره

        برگشتم     

اولش خیلی به دلم نشست , حرفا حرفای قشنگی بود , درد و مریضی  ,  غم و غصه ,  ناراحتی و اعصاب خوردی پر و همش آرامش و شادی و عشق و ..... 

اما فقط اولش اینطور بود , کمی که گذشت هیچ اثری از این وعده ها دیده نشد . کمتر موقعی پیش می آمد که بدون اخم و تخم بریم به سمت شادی و عشق و ..., بچه ها همونی بودن که الان هستن و الان هم همونی هستن که قبلا بودنددر واقع هیچ تغییری رخ نداده . (البته به جز تغیر نام موهبت های الهی که از قبل هم محسوس قابل درک بود )

جالب بود من که از قبلش مشکل زیادی نداشتم حالا موقع ترک دارم اذیت می شم . بماند که خیلی هم دل ندادم , راستش تو کلم نمی ره چیزی را موازات اینی که هستم تازه با حس سبقت بپذیرم .

البت منظور حقیر ظاله بودن نیست ,  من راه بهتری را برای سعادت می شناسم و در گذشته به آن عمل کرده ام و نتیجه گرفته ام و همین یکی از بزرگترین ادله ممانعتم می باشد ,  شاید دیگر راه نیز درست باشد که من اکنون نمی دانم ولی ایمان دارم آیندگان در موردش قضاوت خواهند کرد و مانیز جزی از این آینده خواهیم بود انشاء الله  .

ضمنا اطمینان دارم که شما به بیراه نمی روید و اگر در حالت فرض اینطور شود من کسی نیستم که مانع شوم .

کلام آخر سر منزل مقصود همه ما سعادت است , هنوز تعریفی از سعادت اخروی ندارم اما سعادت دنیوی را در شاد بودن و عشق داشتن و لذت بردن می بینم.

امید است که هردو راه به سعادت منجر گردد.

                                                                                                                و من الله توفیق